ΝΟ Χαλκίδας: Ποιος να συγκριθεί μαζί σου! (pics)

ΝΟ Χαλκίδας: Ποιος να συγκριθεί μαζί σου! (pics)

 Βασίλης Γεωργιώτης

  |  15.11.2020 | 07:11

Δυναστείες ο ελληνικός αθλητισμός έχει «δει» αρκετές. Τον Άρη στο μπάσκετ για παράδειγμα, τον Εθνικό στο πόλο, τον Ολυμπιακό σε πόλο, κολύμβηση και ποδόσφαιρο, τον Πανελλήνιο στον στίβο. Όλες οι παραπάνω.. δυνάστες, ωστόσο και επιδίωκαν να κυριαρχούν, αλλά και πολλούς αντιπάλους είχαν να αντιμετωπίσουν. Η κυριαρχία του Ναυτικού Ομίλου Χαλκίδας (ΝΟΧ) στο κανόε καγιάκ σλάλομ […]

Δυναστείες ο ελληνικός αθλητισμός έχει «δει» αρκετές. Τον Άρη στο μπάσκετ για παράδειγμα, τον Εθνικό στο πόλο, τον Ολυμπιακό σε πόλο, κολύμβηση και ποδόσφαιρο, τον Πανελλήνιο στον στίβο. Όλες οι παραπάνω.. δυνάστες, ωστόσο και επιδίωκαν να κυριαρχούν, αλλά και πολλούς αντιπάλους είχαν να αντιμετωπίσουν.

Η κυριαρχία του Ναυτικού Ομίλου Χαλκίδας (ΝΟΧ) στο κανόε καγιάκ σλάλομ είναι εξίσου ισοπεδωτική, η περίπτωση του όμως είναι πέρα για πέρα διαφορετική.

Στον ΝΟΧ δεν είπαν ποτέ ότι δεν θέλουν να κερδίζουν, ποιος θέλει να χάνει άλλωστε; Θα ήθελαν όμως να μην είναι απελπιστικά μόνοι σε ένα άθλημα τόσο θεαματικό και συνάμα τόσο απαιτητικό.

Σας παραθέτουμε τη βαθμολογία του πρόσφατου Πανελληνίου Πρωταθλήματος για να καταλάβετε τη θέση ισχύος του ΝΟΧ στο κανόε καγιάκ:

  1. ΝΟ Χαλκίδας 90
  2. ΑΣ Αθηναϊκή Λέσχη Καγιάκ 26,5
  3. ΝΑΟ Βάρκιζας – Βάρης 1
  4. ΝΟ Αγ. Νικολάου Ζαρλή-Γιάλας Σαλαμίνας 0,5

Κι αν στις μεγάλες κατηγορίες η διαφορά ήταν τεράστια, στην ανάπτυξη ήταν χαώδης:

  1. ΝΟ Χαλκίδας 66
  2. ΑΣ Αθηναϊκή Λέσχη Καγιάκ 0,5

Στο Sports3.gr αναρωτηθήκαμε τι κρύβεται πίσω από την μονοκρατορία του ΝΟΧ. Και για  να βρούμε τις απαντήσεις, απευθυνθήκαμε στην προπονήτρια της ομάδας της Χαλκίδας, Ανθίππη Σκυριώτη.

Είναι τόσο μεγάλη η διαφορά του ΝΟΧ από τους άλλους, δεν υπάρχουν πολλοί σύλλογοι γενικώς ή μήπως έλλειπαν σωματεία από το πρωτάθλημα λόγω κορονοϊού;

 «Δυστυχώς, το δεύτερο. Δεν υπάρχουν πολλοί ενεργοί σύλλογοι, σε αντίθεση με το κανόε καγιάκ σε ήρεμα νερά. Πιο ανησυχητική είναι η εικόνα στην ανάπτυξη, όπου μετείχε μόλις ένα παιδί από άλλο σωματείο. Εμείς, βέβαια, δουλεύουμε σοβαρά και επιστημονικά για αυτό και έχουμε επιτυχίες, όμως αυτή η κατάσταση μάς στενοχωρεί πολύ, μάς πονάει.

 Μέχρι το 2008 υπήρχαν αρκετοί σύλλογοι, σε Καστοριά, Γιάννενα, Κόνιτσα, Αγρίνιο, Ναύπακτο, Μεσολόγγι, στην Αθήνα, στα Χανιά…

 Σιγά-σιγά αυτή η φουρνιά αθλητών μεγάλωσε και δεν υπήρχε συνέχεια, γιατί οι ικανοί παράγοντες μειώθηκαν. Εξάλλου μετά το 2004 με την οικονομική κρίση, τα χρήματα λιγόστεψαν. Χορηγοί δεν υπήρχαν, ενώ έλλειψαν και οι προπονητές που γνώριζαν καλά το αντικείμενο ή δεν ήθελαν να προσφέρουν.

 Εμείς θέλουμε την ανάπτυξη, θέλουμε ανταγωνισμό. Όταν είμαστε τόσο λίγοι, δεν χαίρουμε εκτίμησης και προσοχής από το φίλαθλο κόσμο.

 Το άθλημά μας είναι απαιτητικό, αλλά υπάρχουν σημεία που μπορείς να κάνεις σλάλομ, για παράδειγμα η Ναύπακτος, το Καρπενήσι, τα Τρίκαλα, η Κόνιτσα, θέλει όμως αρκετή δουλειά.

 Έχουμε κάνει συγκεκριμένες προτάσεις στην ομοσπονδία (ΕΟΚΚ), αλλά για να υλοποιηθούν, πρέπει να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι, να το θέλουν πολύ και να αγαπάνε αυτό που κάνουν, όπως εμείς στον ΝΟΧ».

Ποιοι είναι οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από τις επιτυχίες του ΝΟΧ;

 «Τον σύλλογο τον «τρέχουμε» μαζί με τον σύντροφό μου τον Κώστα Ζάχο. Κανείς μας δεν ήταν αθλητής του κανό καγιάκ από μικρή ηλικία. Εγώ έκανα στίβο, ταχύτητες και έπαιζα μπάσκετ στη Χίο. Ο Κώστας ήταν κολυμβητής στη Χαλκίδα και αργότερα έκανε κανόε καγιάκ σε ήρεμα νερά.

 Το σλάλομ ήρθε στην Ελλάδα το 1999, από έναν Γάλλο, τον Ζαν Κοετσέρ. Άμεσα έγινε και το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα στο οποίο συμμετείχε ο Κώστας. Γνωριστήκαμε το 2000 και στήσαμε το σύλλογο στη Χαλκίδα με έφορο τον Παναγιώτη Συκιώτη. Στην αρχή είχαμε τμήμα μόνο για ήρεμα νερά. Το 2001 κάναμε το διαχωρισμό».

 Το πανελλήνιο πρωτάθλημα έγινε στη Χαλκίδα, εκεί συναντάμε και τον πιο δυνατό σύλλογο. Τι το ιδιαίτερο έχει η Χαλκίδα και έχει αναδειχτεί σε πρωτεύουσα του σλάλομ στην Ελλάδα; Γιατί ποτάμι με ορμητικά νερά δεν έχετε…

«Τα ρεύματα! Λειτουργούν σαν εξομοιωτής ποταμού. Ξέρουμε πότε έρχονται από το βορρά προς το νότο και το αντίστροφο. Πότε είναι δυνατά και πότε όχι. Φροντίζει για αυτό ο κ. Συκιώτης που βγάζει καθημερινά το πρόγραμμα των ρευμάτων.

 Όποτε έχουμε χρονομέτρηση στήνουμε και τις πόρτες. Γενικά όλη η διαδικασία είναι μια… ταλαιπωρία. Μαζί μας στο στήσιμο, στο κουβάλημα βοηθάνε και τα παιδιά. Όλη αυτό που ζούμε είναι δύσκολο, αλλά μας έχει κάνει πιο δυνατούς».

Το μονοπώλιο στους τίτλους μπορεί να φέρει και χαλάρωση. Αντιμετωπίζετε αυτόν τον κίνδυνο;

 «Όχι, συνεχίζουμε να δουλεύουμε με το ίδιο μεράκι, την ίδια όρεξη. Έχουμε αξιόλογα παιδιά που ανήκουν στην ομάδα ταλέντων της Διεθνούς Ομοσπονδίας (ICF).

 Ο καλύτερος αθλητής που έχουμε αναδείξει είναι ο Παναγιώτης Ζησέκας. Μαζί με την Στέλλα Κακαρά, το 2018 κατέκτησαν την έβδομη θέση στο Παγκόσμιο Κ23/Εφήβων-Νεανίδων στην Ιβρέα της Ιταλίας στο μικτό C2. Ο Παναγιώτης ήρθε στον ΝΟΧ έξι ετών και σταμάτησε στα 18. Φέτος, στα 20 γύρισε, μετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και πήρε τρεις νίκες».

Αλήθεια, στην αρχή, πώς μπορέσατε να πείσετε τα παιδιά της περιοχής να ασχοληθούν με το σλάλομ. Ποια είναι σήμερα η δύναμη της ομάδας;

«Ξεκινήσαμε με 3-4 παιδιά που ήρθαν από το φλατ. Γνωρίζαμε κι εμείς κάποιους γονείς και τους παρακινήσαμε να φέρουν τα παιδιά τους. Είμασταν ακόμα ενεργοί αθλητές, κάναμε προπονήσεις στη γέφυρα, μάς έβλεπαν και προφανώς τους φάνηκε ενδιαφέρον. Θυμάμαι είχε έρθει ένας μικρούλης και μάς είχε πει «εγώ θέλω να κάνω μόνο σλάλομ».

 Το καλοκαίρι, που οι καιρικές συνθήκες είναι πιο εύκολες, άρχισαν να μαζεύονται παιδάκια. Δεν σου κρύβω ότι στην αρχή ήταν δύσκολα και οικονομικά επιζήμιο. Δουλέψαμε όμως ατέλειωτες ώρες γιατί η αγάπη μας για το σπορ είναι μεγάλη. Σιγά-σιγά με τη δουλειά μας μεγαλώσαμε, βγάλαμε πολλούς αθλητές. Σήμερα έχουμε 40-50 παιδιά που ασχολούνται ενεργά.

 Έχουμε μεγαλώσει γενιές ομάδων και παραμένουμε όλοι πολύ δεμένοι, σαν οικογένεια».

Πώς πετύχατε αυτό το δέσιμο; Γιατί και σε άλλα σπορ προπονητές και αθλητές συναντούν δυσκολίες και τις αντιμετωπίζουν μαζί, αλλά δεν υπάρχει αυτή η δυνατή χημεία.

«Στο άθλημα μας όταν έρχεται η ώρα για αγώνες ή για προετοιμασία, ταξιδεύουμε, μένουμε, τρώμε, προπονούμαστε όλοι μαζί. Ζούμε την κάθε στιγμή σαν οικογένεια. Μαζί στις δύσκολες συνθήκες, στη λάσπη, στο κρύο. Αυτή η ταλαιπωρία μάς φέρνει πιο κοντά.

 Όταν οι δρόμοι μας αναπόφευκτα κάποια στιγμή χωρίζουν, όλες αυτές οι εμπειρίες γίνονται μια γλυκιά ανάμνηση.

 Ακόμα και τώρα τα μικρά παιδάκια της ομάδας, που έχουν ακούσει τις παλιές ιστορίες, μάς ρωτάνε: «πότε θα πάμε στο ποτάμι;».

Οι γονείς, γενικώς στον ελληνικό αθλητισμό, βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να στηρίξουν το παιδί τους. Ισχύει το ίδιο και στο σλάλομ; ‘Όλα αυτά, στολές, βάρκες, κουπί, θα πρέπει να στοιχίζουν αρκετά χρήματα.

«Όταν ένα παιδί ξεκινάει, τον εξοπλισμό τον παρέχει ο σύλλογος. Οι κοινόχρηστες βάρκες, όμως, έχουν φθορά. Βοηθάμε κι εμείς, κάνουμε τη συντήρηση, αλλά όταν οι αθλητές μεγαλώσουν, αγοράζουν το δικό τους εξοπλισμό, αν θέλουν να διακριθούν.

 Ένα παιδί που ξεκινάει στα εφτά του χρόνια, θα πάρει το δικό του σκάφος στα 17. Ο εξοπλισμός κοστίζει γύρω στα 1.500 ευρώ. Κάποια στιγμή χάρη σε χορηγίες πήραμε και στο σύλλογο καινούργια σκάφη».

Ανθίππη, βάλε μας λίγο εικονικά στο μυαλό ενός αθλητή πριν από έναν μεγάλο αγώνα.

«Όση προπόνηση κι να κάνεις, κάθε αγώνας είναι διαφορετικός. Το νερό, οι πόρτες όλα διαφέρουν. Επίσης  θα πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να δοκιμάσουμε την πίστα πριν από τον αγώνα. Μόνο να τη δούμε.

 Τώρα θα μου πείτε, πώς το αντιμετωπίζουμε; Ένας έμπειρος αθλητής στην προπόνηση έχει δοκιμάσει όλα τα σενάρια. Υπάρχουν κάποια στερεότυπα που σε βοηθάνε. Πρέπει να έχεις δουλέψει, όμως, αρκετά».

Είστε από τα αθλήματα που έχει πληγεί από το lockdown;

«Στο πρώτο, την Άνοιξη, ναι. Δεν κάναμε καθόλου προπονήσεις. Αυτήν τη φορά όμως, η ΓΓΑ μας ενέταξε στα σπορ που μπορούν να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους, αρκεί να λαμβάνουμε τα κατάλληλα  μέτρα προστασίας. Τηρούμε τις αποστάσεις, προπονούμαστε σε κλειστές ομάδες δύο ατόμων, τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα. Ειδοποιούμε και το Λιμεναρχείο για να είμαστε καλυμμένοι».

 Όπως καταλάβατε η φράση «δεν έτυχε, πέτυχε», δεν ταιριάζει στη… δυναστεία του ΝΟ Χαλκίδας στο κανόε καγιάκ σλάλομ. Γιατί στην περίπτωσή του «και έτυχε και πέτυχε»!